bu aksam sinemada "knocked up"i seyrettim. kiz, bir gecelik iliski yasadigi cocuktan hamile kaliyor ve cocugu dogurmaya karar veriyor. birbirlerini tanimak icin 9 aylari var. ben cok guldum, sonra sinemada tek gulenin ben oldugumu fark ettim. guldugum seylerin cogunu gercek hayatta yasadigimi hatirladikca daha fazla gulme istegi geldi. bazen kavga ettikten sonra kendimizi sinemada koltuklarimiza oturmus, kavga anlarimizi disaridan bir film izler gibi izledigimizi hayal ediyorum. insan perdede gorduklerinden cok utanabiliyor. ozellikle hormonlarimin pin pon oynadigi belirli gunlerde, cigrindan cikmis, kafesinden kacmis ve bir sekilde sevdigim erkege salca olmus bir canavar veya pislik gibi hissedebiliyorum. sonrasinda gelen utanc duygusu gercekten katlanilmaz oluyor. ya da, onun hic bir sey yapmadigini dusunup durdugum ve kendini kotu hissettirdigim zamanlar. dikkatlice baktigimda cok seyi yapanin o, az seyi yapip da bunu telaffuz ettigi icin cok sey yapmis gibi gorunenin ben oldugumu. bu da utandigim seylerden bir tanesi. film boyunca bunu dusundum. zaman geciyor, kavgalar oluyor bitiyor, geriye bir sey kalmadigini saniyorsunuz, erkek icin bunun anlamsiz bir tartisma oldugunu ama oyle olmuyor, bir gun bir bakiyorsunuz icinden bir yerden 10 ay oncesine ait, son kullanma tarihi gecmis, sizin bile hatirlamadiginiz bir cumle, bir istek cikiyor. voila! o istek olmus veya cumle yerini bulmus. ve o bunu ispat etme geregi/acelesi gormemis. erkeklerin en cok gostermeden yasama kabiliyetlerini seviyorum. en azindan kendi sevgilimin. komedi filminde tum bunlari nasil dusundugumu bende bilmiyorum! ama dusundum iste. hem filme hem kendime guldum. ozellikle kizin hamile oldugu icin hormonlarinin en cigrindan ciktigi anlarda delirium gecirdigi sahneleri. ben o cildirmalari her ay bir kere geciriyorum ve karsimdakine uc boyutlu bir sekilde yasatiyorum. hamile oldugumu ve bunun daha agir bicimde tekrarlandigini hayal edemiorum!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder