başından geçeni anlat, masaldır benim için

İçinden geleni söyle, kalırsa yazık olur

Hayata küsüverirsin, hüzünler seni bulur

Bişeyler yapabilirsem güzel gözlerin için

Başından geçeni anlat, masaldır benim için

Hele bi gel, uzaklar sana gelir

Sen hele bi gel, bütün dertler bitiverir

Hep seni bulur, uzun zor sıkıcı günler

Yazık olur, hadi gel kurtar bizi

hele bi gel/pinhani

kasımda alaşağı olan hayatımızı bugune kadar inanılmaz güzel idare ettim. ama son bir aydır, elimden gelenin değil en iyisi, hiç bir şey yapmayacak kadar hem kendime, hem hayallerime karşı isteksizim. ucundan tuttuğum her hayal sanki yıkılmaya mahkum ve onu tek ayakta tutan ben, bütün dünyaya meydan okuyormuşum gibi hissediyorum. beni en savunmasız kılan, tüm olup bitenin başrol oyuncusu sevgilimin başına gelenlere seyirci olmak ve onun üzüntüsünü yaşayıp da elimden gelecek birşey olmaması ve bunun sadece 2mize ait olması. bazen birbirimize sarılıp her şeyi unutuyoruz, bazen arkadaşlarımıza, bazen ikimiz de aynı anda eşit derecede nalet, acısını diğerinden çıkartmaya hazır oluyoruz.

son şık tekrarlandığı zaman aklımda pinhani'nin bu şarkısı dönmeye başlıyor ve içimden bunu sevdiğime söylüyor, radyoda orada burada herhangi bir yerde çalmaya başladığı zaman sinirlerimin o günkü durumuna göre ağlayabiliyorum. son derece saçma bir ruh halim var yani! yine de pinhani ve şarkılarının hepsi çok güzel. bir gün gelip hepsi bittiğinde, bana tüm bu zamanları ve bazen gizlice, bazen beni bir çinliye benzeticek kadar ayan beyan akıttığım gözyaşlarımı hatırlatacak. ve ben ne bugunumu, ne yaşadıklarımı unutacağım.