koltukların çatısı

bugun butun evin havasını belirleyecek koltuklarımın çatısını gördüm. kumaşları teslim etmek için recep usta'ya gittiğimde bana atölyeyi gezdirmesini istedim. atölyede kendimi çin'de bir fabrikada gibi hissettim, her yanda arı gibi çalışan bir usta, onların peşinde bir dolu çırak, dört bir yandan yaylar, elyaflar ve ismini bile bilmediğim türlü aletler. bir ara ciddi ciddi o yaylardan birinin gözüme gireceği paranoyasına kapıldım. nasıl ki hipokondriyaklar hastalık hayal ederek evhamlanırlar, benim hastalığım da komik worst case senaryoları hayal etmek. atölyenin ortasında ben gözümde zıng zıng yaylanan bir yayla bağırıyorum, her yere, etraftaki koltuklara kanlar fışkırıyor ama gürültüden kimse beni duymuyor...

koltuklarımın çatısını pek bir beğendim. onlardan nasıl benim istediğim koltuk çıkacak bilmiyorum ama korkuya kapılmak üzereyken hemen yan tarafta bitmiş bir koltuk gördüm ve aşık oldum; o koltuğun eşi de henüz yapılıyordu ve dikiş diken çocuğu görünce içim rahatladı. bunu yapan onu haydi haydi yapar diye... keske yanimda makinem olsaydi ve öncesi sonrası yapabilseydim. elimde kumaş balyasından bir parça bir o yana bir bu yana koşturdum durdum. beymen home'da çalışan hanımlar artık sümüklü mendile dönen kumaş parçamı görmekten çok sıkıldılar, ona da eminim, yok o vazoya gider mi, bu kırlente nasıl uyar derken, kumaş kumaşlıktan çıktı. rengi değişti, formu kaydı gitti. yarın son kez perde seçiminde bana yardımcı olacak ve artık rafa kalkacak. ama onu çok özleyeceğim, peanuts'da ki battaniye gibi, bir parçam oldu.

geriye oturma odası ve çalışma odasının aksesuarları dışında takip etmem gereken neredeyse hiç bir şey kalmıyor. halılar vesaire hariç. ne zaman azı gitti çoğu kaldı diye sevinsem unuttuğum kocaman bir iş olduğunu hatırlıyorum. en son perdelerdi. şimdi bakalım neleri unutmuş olacağım.

her gun ic 2 tane ginko biloba, artik yapman gerekenleri unutma! (bu cumleyi cok hızlı okuduğunuz zaman ali desidero kıvamında bir rap parcasi olusuyor...)