evlenmek uzere oldugumu ilk defa dun sabah fark ettim. fark etmeseydim herhalde kendimi cimdiklemem, tokatlamam ya da soguk su ile uzerime tazyik vermeleri gerekicekti. buna da sukur:) son dakika manevrasi ile ortaya cikan dugun fikri butun planlarimi ve sakinligimi alt ust etti. cogu insana anlamasi guc geliyor ama ben hic bir zaman icin, sarkilar haric bir dugun hayal etmedim. beyaz olsun, oradan sunlar insin, buradan sunlar ciksin gibi seylerden de anlamadigimi dun organizasyon sirketinde fark ettim. bir gece once martha stewart vs. gibi sitelere girmeseydim, tam yanmistim. bugun ise, tamamen supriz ve tanri'nin bana hediyesi olarak degisik bir dekorumun olacagini ogrendim, kendim istesem yapamayacagim. ne zaman boyle guzel bir sey basima gelse, her gece bana yardim etmesi ve evlenene kadar yanimda durmasi icin dua ettigim dedemi dusunup gulumsuyorum. hayati boyunca her zaman en iyi dealleri yakalamakla ovundu. galiba bu ozelligini artik torunu icin kullanmaya karar verdi.)
madem basladi tam olmali diyerek kollari sivadim. dugun nasildir, gelini neler bekler ve bunun gibi binlerce seyin oldugu yeni siteler, bloglar kesfettim. instyle wedding'in sitesine girdigimde kendimi kaybettim. ne kadar tatli resimler, oneriler, gercek dugunlerden kesitler. ayni hissi gecen hafta senem bana instyle wedding'in kitabini hediye ettiginde yasadim. muthisti. mesela bugun ya uzerime bisey dokulurse dusuncesi ve elbette onu takib eden senaryolar usustu kafama. tadaaa. artik bir cozumum var. beyaz tebesir. yeni ayakkabinin kaymasini onlemek icin zimpara kagidi, dugmeleri daha kolay gecirebilmek icin tig... bunlari birilerinin senin yerine dusunuyor olmasi cok guzel bir sey...
isin psikolojik yani ise tam bir felaket. hic hazirliksiz yakalandigim ve kendime inanamadigim. ota boka aglamalar, aglamalar ve aglamalar.... zirlamalar, kendimle kalabildigim zamanlarda. bugun mesela salih saka'nin wedding cd'sini alip ee geldim ve ilk sarkidan sonuncuya kadar sumuklu sumuklu agladim. tek neiyetim bir sarki secmekti, elime yuzume bulasti... bu halimin o gun peak noktaya cikmasindan cok korkuyorum. onca insanin icinde bogure bogure kendimi koyvermekten. belki onca seyi asip da bugune gelebilmis olmanin getirdigi bir rahatlama, bosalma, sukretme duygusu, belki hayatim degisiyor panigi, gelecek korkulari... bilmiyorum ama aglamak guzeldir gibi klise bir cumle ile bu yazimi kapatiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder