postlarıma baktım ve buranın evlilik hazırlıklarından cok arada sırada alışveriş bloguna benzediğini düşündüm. evlilik hazırlıkları sadece çeyiz alışverişinden ibaret değil elbette!.. ilişkimin en güzel zamanları, birbirimize ingilizce'de "head over heels" diye tabir edilen şekilde aşık olduğumuz ve ne arkadaşlarımız, ne diğerleri, kimsenin ne dediğine aldırmadan birbirimizi yaşadığımız zamanlardı. (en yakın arkadaşım korkunç bir hata yaptığım konusunda beni uyarmıştı!) o zamanlar birbirimize çektiğimiz mesajları hala saklıyorum, özellikle büyük kavgaların sonrasında onları okumak en hastalıklı zevkim...
aşkım hiç bir zaman bitmedi, ama zamanla yorulduğu devreler, doğanın kanunu, oldu. bu devrelerin bazılarında gitmeyi düşündüm, bazılarında gitmesini istedim, bazılarında ikisinin de kaçmaktan başka bir şey olmayacağına karar verdim ve hepsinde kaldım. şimdi bambaşka ve bence en zor devresindeyiz, aşkımızın ve arkadaşlığımızın. haziran ayında ona, gelin ve damadı trapez üzerinde birbirlerine ilerlerken gösteren bir kart almıştım. o kartı hiç vermedim, demek ki belki de kendime almışım. işte şimdi, incecik bir trapez, ve biz birbirimize doğru ilerliyoruz. heyecanımı yaşayamıyorum çünkü korkuyorum, nasıl bir serüvene atıldığımı bilmiyorum, geride bırakacaklarımı özlemekten, bir gün "ah be" demekten, veya dedirtmekten, becerememekten, çuvallamaktan, babamı hayal kırıklığına uğratmaktan, kendimin hayallerinin yetmemesinden, kocam için bir gün sıradanlaşmaktan, ona artık zevk, keyif, neşe vermemekten ve daha binlerce şeyden. belki de sadece veda etmekten.
babam bana evliliğin çok fazla zeka gerektiren bir satranç oyunu olduğunu ve hamlelerime şimdiden başlamam gerektiğini söyleyip duruyor. belki de haklıdır, her şey insanın kendi elindedir, bir evliliği güzelleştirmek, diğerine rağmen veya çamurlara bulamak...
bu röportajı aylar önce sabah gazetesi'nde okumuştum ve çok hoşuma gitmişti. daha önce sıkılıdığım bir dönemde ziyaret ettiğim ve bana çok yardım eden özkan pektaş'ı google larken yeniden denk geldim. bence evlilik hazırlıkları yapanların atlamaması gereken bir röportaj!
http://www.kigem.com/content.asp?bodyID=3418
aşkım hiç bir zaman bitmedi, ama zamanla yorulduğu devreler, doğanın kanunu, oldu. bu devrelerin bazılarında gitmeyi düşündüm, bazılarında gitmesini istedim, bazılarında ikisinin de kaçmaktan başka bir şey olmayacağına karar verdim ve hepsinde kaldım. şimdi bambaşka ve bence en zor devresindeyiz, aşkımızın ve arkadaşlığımızın. haziran ayında ona, gelin ve damadı trapez üzerinde birbirlerine ilerlerken gösteren bir kart almıştım. o kartı hiç vermedim, demek ki belki de kendime almışım. işte şimdi, incecik bir trapez, ve biz birbirimize doğru ilerliyoruz. heyecanımı yaşayamıyorum çünkü korkuyorum, nasıl bir serüvene atıldığımı bilmiyorum, geride bırakacaklarımı özlemekten, bir gün "ah be" demekten, veya dedirtmekten, becerememekten, çuvallamaktan, babamı hayal kırıklığına uğratmaktan, kendimin hayallerinin yetmemesinden, kocam için bir gün sıradanlaşmaktan, ona artık zevk, keyif, neşe vermemekten ve daha binlerce şeyden. belki de sadece veda etmekten.
babam bana evliliğin çok fazla zeka gerektiren bir satranç oyunu olduğunu ve hamlelerime şimdiden başlamam gerektiğini söyleyip duruyor. belki de haklıdır, her şey insanın kendi elindedir, bir evliliği güzelleştirmek, diğerine rağmen veya çamurlara bulamak...
bu röportajı aylar önce sabah gazetesi'nde okumuştum ve çok hoşuma gitmişti. daha önce sıkılıdığım bir dönemde ziyaret ettiğim ve bana çok yardım eden özkan pektaş'ı google larken yeniden denk geldim. bence evlilik hazırlıkları yapanların atlamaması gereken bir röportaj!
http://www.kigem.com/content.asp?bodyID=3418
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder